Маршрут пралягае па паўднёвай ландшафтнай зоне Нацыянальнага парка «Белавежская пушча». Яго працягласць складае 12,9 км. Шлях праходзіць па лясных пяшчаных і грунтавых дарогах і квартальных прасеках. Складанасць маршруту ацэньваецца як Сярэдняя ў адносінах да не падрыхтаваных турыстад.

На маршруце падарожнікі змогуць азнаёміцца ​​з флорай і фаўнай Нацыянальнага парка, агледзець лугі, лес, балотныя ўчасткі прыродаахоўнай установы.

1.Біятэхнічныя палі. (52.579416, 23.808410)

Біятэхнічныя палі – гэта месцы кармлення жывёл. На біятэхнічных палях высейваюцца розныя сельскагаспадарчыя культуры (рапс, авёс, кукуруза, проса і інш.), якімі кахаюць сілкавацца шматлікія траваедныя, вырабляецца залужэнне і паляпшэнне пашы і сенакосад. На гэтым урочышчы вырошчваецца шматгадовая трава, і праводзіцца нарыхтоўка кармоў для жывёл на зімовы перыяд.

2.Паляўнічая дарога. (52.598223, 23.812218)

Лясныя дарогі ў пушчы спрадвеку называлі трыбамі. На такіх дарогах, а таксама на лясных прасеках для загонных паляванняў стваралі адмысловую паляўнічую інфраструктуру – адмысловыя хованкі для стралкоў – штанды. Даўней штанда выконвалі дзве галоўныя функцыі: забяспечвалі маскіроўку і зручнасць пазіцыі (раней у іх былі нават падстаўкі для стрэльбаў). Загоншчыкі, ахопліваючы лес ланцугом, прымушалі дзічыну сыходзіць у напрамку трыба, дзе на «нумарах» у штандах яе чакалі паляўнічыя. У сучасных аматараў палявання іншая зброя і экіпіроўка, аднак многія прыёмы старажытнага захаплення не мяняюцца стагоддзямі. Трыбы і штанды існуюць і зараз.

3.Дубовы лес. (52.598275, 23.808956)

Векавыя дубровы – гонар Белавежскай пушчы. Унікальныя дрэвы з’яўляюцца сведкамі адвечных гісторый і падкрэсліваюць важнасці разумення запаведнасці гэтага лесу. У падзяку за ахову – дубы дораць чалавецтву неабходны кісларод, кормяць жалудамі мясцовых дзікіх насельнікаў, з’яўляюцца прытулкам для некаторых з іх.

4.Дзяржаўная мяжа. (52.598275, 23.778487)

Дзяржаўны рубеж дзеліць трансгранічную пушчу на беларускую і польскую часткі. На тэрыторыі нашага нацыянальнага парка размешчана некалькі памежных застаў, якія абараняюць цішыню і спакой абодвух дзяржаў.

5.Мёртвая драўніна. (52.596602, 23.776040)

Вакол факту выкарыстання мёртвай драўніны існуе шмат супярэчнасцяў і спарод. Бясспрэчна адно: мёртвая драўніна цесна звязана з густой харчовай сеткай организмод.

Мёртвая драўніна таксама стварае ўнікальныя экалагічныя нішы, напрыклад, з’яўляецца больш увільготнены ўчастак, дзе вільгацелюбівыя арганізмы знаходзяць сабе камфортныя ўмовы для жыцця. Для 100 м. кд. пляцы натуральнага лесу мёртвая драўніна дадае больш 60% дадатковага пляца.

Характэрна, што колькасць відаў імхоў зніжаецца па меры раскладання драўніны, таксама і лішайнікаў, а вось колькасць грыбоў павялічваецца.

Мёртвае Дрэва важнае і для пазваночных, нават для рыб. Важная такая драўніна і для змей, і для рэптылій як месца зімоўкі.

6.Часавыя вадацёкі старажытнага лесу. (52.595518, 23.774817)

Гістарычна Белавежская пушча – тэрыторыя з высокай ступенню забалочанасці.

Агульная плошча балот – звыш 40 000 гектараў, або больш за 30% тэрыторыі. За гістарычны перыяд водна-балотныя ўгоддзі пушчы былі значна асвоены чалавекам. З-за асваення зямель на асобных тэрыторыях Белавежскай пушчы ўзровень грунтавых вод упаў на 50 – 150 см.

Аднак не ўсе тэрыторыі знаходзяцца ў класічным аваднёным стане. Некаторыя забалочаныя ўчасткі ўяўляюць сабой сезонныя вадацёкі, якія актыўна працуюць у вяснова-восеньскі і інш. Перыяды і цалкам перасыхаюць у летнюю гарачую пару. Нягледзячы на ​​гэта і ў засуху яны не губляюць сваёй папулярнасці сярод тутэйшых насельнікаў. Так выратавальная ад камароў і мошак бруд вабіць кабана і аленя, якія ўдосталь зваляўшыся, спакойна адпачываюць пад шатамі лістоты.

7.Бярозавы гай. (52.588599, 23.769708)

Бярозавыя лясы – гэта драбналістыя лістападныя лясы. Бярозавыя лясы найбольш ветраўстойлівыя, і не патрабавальныя да ўрадлівасці почд.

З’яўляючыся найболей святлалюбнай пародай – бяроза першая засяляе вольныя ад лесу месца, даючы магчымасць развівацца пад полагам яе скрозістых крон іглічным пародам. Бяроза – адно з самых ушанаваных дрэў у славян. Акрамя таго, гэта вельмі зручная драўніна для сталярных вырабаў. Кара бярозы – першая «сшытак» і туясок для ягад, «бярозавая каша» для непаседаў, касметыка для прыгажунь, лекі і кій для чараўнікоў, чароўныя палачкі.

Паводле міфалогіі, бярозы, якія раслі побач з азёрамі і спускалі свае доўгія галіны да вады, называліся русалачымі. І на Сёмуху, у свята, калі русалкі выходзілі на свае гульні, на бярозу вязалі каляровыя стужачкі і шматкі, каб русалкі маглі імі заплятаць свае косы.

8.Яленскі Бор. (52.585909, 23.772919)

Гістарычнае месца «Яленскі Бор» размешчана на трэцяй лініі «каланізацыі» Белавежскай пушчы і адносіцца да двух аднайменных хутароў, якія раней тут размяшчаліся. Хутары таксама мелі другія назвы “Грыцукі” і “Мацкі” па прозвішчах мясцовых жыхароў. Асноўным заняткам хутаран было вядзенне натуральнай падсобнай гаспадаркі ў пойме ракі Лясная правая, ахова пушчы, кантроль за «Уваходамі» на яе тэрыторыю для выпасу хатняй жывёлы, арганізацыі дзейнасці мясцовых пчаляроў.

9.«Плянта» – аб’ект паўторнага забалочвання.( 52.579895, 23.775491)

Стварэнне аб’екта звязана з уладкаваннем «паркава-гаспадарчай часткі»  ДЗГГ «Белавежская пушча» (у цяперашнім разуменні тэрыторыя парку адпачынку). Рэалізацыя праекту праводзілася ў 1965 годзе; дадаткова на тэрыторыі планавалася размясціць фантаны, помнікі, вечна – квітнеючы сад. Аднак, да наступнага лесаўпарадкавання, наяўнасць «паркава-гаспадарчай зоны» была анулявана.

У цяперашнім стане аб’ект уяўляе сабой «дамбіраваную», з мэтай аднаўлення гідралагічнага рэжыму, плацінамі ў 2016 годзе сістэму каналод.

Асноўная частка вадацёкаў сезоннага характару. Падчас зімовых адлігі і ў ранневеснавы перыяд адталыя воды запаўняюць каналы. У наступную пару года вада затрымоўваецца і сыходзіць паступова праз грунтавыя ваданосныя пласты. Гэта дае магчымасць забяспечыць прылеглыя лясныя комплексы дадатковай вільгаццю.

10.Балоты і іх расліннасць. ( 52.578227, 23.776492)

Балоты – гэта складаныя прыродныя экасістэмы, якія сумяшчаюць у сабе рысы возера і сушы. Характэрная іх асаблівасць – наяўнасць торфу і багацце вады. Ад 80 да 95% вады змяшчаецца ў самым торфе. Агульная плошча не пакрытых лесам балот у Белавежскай пушчы складае больш за 7% тэрыторыі. Практычна ўсе буйныя балоты сустракаюцца толькі ў паўночна-ўсходняй яе частцы.

Часцяком, балоты нацыянальнага парка пазбаўленыя драўнянай расліннасці, астатнія пакрытыя рэдкімі хвойнікамі і вербалозамі з бярозай пухнатай.

З кустоў і хмызнячкоў, якія сустракаюцца на балотах Нацыянальнага парку, найболей вядомыя высакарослая буякі, журавіны, а таксама багун балотны з яго дурманлівым водарам. Менш прыкметная, але звычайная на верхавых балотах андрамеда з далікатна-ружовымі званочкамі кветкадаўца. З травы характэрна гармата, якая квітнее рана вясной, а да лета развешвае над балотам свае белыя далікатныя пухоўкі, якія памылкова прымаюць за кветкі.