Тураўскі луг – гэта дзіўнае сэрца беларускага Палесся, дзе зямля кожную вясну сустракаецца з небам, раствараючыся ў бязмежных водах сівой Прыпяці. Гэтае месца завуць легендарным «Морам Герадота», і калі рака выходзіць з берагоў, зялёная прастора ператвараецца ў бязмежны люстраны архіпелаг, усеяны сотнямі ізумрудных астраўкоў.

Тут заціхае звыклы гарадскі шум і ажывае чыстая, першародная музыка прыроды. Тураўскі луг – гэта сапраўдная птушыная філармонія. Увесну паветра над ім літаральна дрыжыць ад тысяч галасоў: сюды, пераадольваючы велізарныя адлегласці, накіроўваюцца зграі рэдкіх кулікоў, грацыёзных крачак, качак і чапль. У залатых промнях заходу, калі туман нячутна апускаецца на сакавітую лугавую траву, узмахі сотняў крылаў ствараюць адчуванне, быццам вы апынуліся на краі зямлі, дзе час запавольвае свой ход, а прырода гаворыць з вамі на сваёй старажытнай, зачаравальнай мове.