У Белавежскім першабытным лесе гушчар настолькі густы, што скрозь шчыльна самкнутыя кроны дрэў не прабіваюцца нават сонечныя промні. Часам дрэвы стаяць настолькі блізка адзін да аднаго, што іх ствалы датыкаюцца і пры ветры труцца паміж сабой. Пры гэтым могуць пашкоджвацца кара і галінкі. Шчыльна прылеглыя ўчасткі ствалоў нярэдка зрастаюцца і атрымліваецца як бы прыродная «прышчэпка» аднаго дрэва да іншага.