Асушанае ў 1960-я гады балота «Дакудава» з’яўляецца ўлюбёным месцам кармлення дзікіх капытных жывёл. У ранішнія і вячэрнія гадзіны тут можна ўбачыць якія пасвяцца зуброў, аленяў, казуль, дзікоў, паназіраць за птушкамі, сярод якіх звяртаюць на сябе ўвага буйныя драпежнікі. Для назіранняў за жывёльным светам і фатаграфавання абсталяваны назіральныя вышкі.

1. «Дакудава (52.585500, 23.791303)

Веласіпедна-пешаходны маршрут «Дакудава» размяшчаецца ў паўднёвай частцы Белавежскай пушчы; праходзіць ён праз аднайменнае ўрочышча, што знаходзіцца на месцы старажытнага верхавога балота, асушанага ў 1960-1970 гг. мінулага стагоддзі. Працяглы час гэтая тэрыторыя выкарыстоўвалася мясцовым насельніцтвам як выган і сенакосныя ўгоддзі. У наш час тэрыторыя з’яўляецца ўпадабаным месцам для аленяў, кабаноў, лісіц, ваўкод. Часам тут можна сустрэць зубра ці ўбачыць ягоныя сляды.

2. «Елка» (52.582863, 23.795853)

Лясы з дамінаваннем елкі звычайнай займаюць у Белавежскай пушчы больш за 4% лесапакрытай плошчы. Елка звычайная ў складзе розных дрэвастаяд. І адрозніваецца высокай теневыносливостью. З-за павярхоўнага размяшчэння каранёвай сістэмы – часта пакутуе ад бураломаў і частых ваганняў ўзроўню грунтавых вод. Дасягае ў вышыню 35-50 м. Асобныя дрэвы дажываюць да 300-350 гадоў. Ігліца застаецца зялёнай 7-9 гадоў.

3. «Асіна» (52.582007, 23.798170).

Асіна дасягае 35 м вышыні і 1 м у дыяметры. Жыве 80-90 год, часам да 150 год. У Белавежскай пушчы часцей за ўсё ўваходзіць у склад змешаных лесод. Багата ўтварае каранёвыя атожылкі, што дазваляе ёй рассяляцца пад полагам лесу і трывала ўтрымліваць за сабой занятую тэрыторыю.

Асінавыя лісце маюць вельмі доўгі і гнуткі хвосцік, таму лёгка вагаюцца – дрыжаць пры руху паветра, што спарадзіла нямала легенд, злучаных з гэтым дрэвам.Асінавыя лісце маюць вельмі доўгі і гнуткі хвосцік, таму лёгка вагаюцца – дрыжаць пры руху паветра, што спарадзіла нямала легенд, злучаных з гэтым дрэвам.

4. «Альха» (52.581872, 23.805392)

Чорная алешына – захавальніца пушчанскіх таямніц. Даўней, калі вялікі лес атачалі непралазныя багна, альховыя зараснікі заваявалі ўсе вільготныя нізіны. З тых часоў альсы, як кажуць леснікі – найменш парушаныя чалавекам раслінныя комплексы. «Цяжкая» для здабычы драўніна рэдка прыцягвала прагныя погляды нарыхтоўшчыкаў, а непраходныя нетры і цяпер нязменна з’яўляюцца лепшым сховішчам для звяроў і птушак.

5. Прадстаўнікі жывёльнага свету ўрочышча «Дакудава» (52.580264, 23.807704)

6. Падкормачная пляцоўка (52.573424, 23.813399)

Недалёка ад дарогі для лясных жыхароў абсталявана сапраўдная сталовая: падкормачная пляцоўка для дзікіх жывёл, дворык для маладняку, саланцы з лізунцамі. Падкорм праводзяць у цяжкі халодны перыяд года. Кормім жывёл збожжам і сенам, нарыхтаванымі ў гаспадарчай зоне нацыянальнага парка. Падкормкай жывёл і выкладкай кармоў займаецца замацаваная егерская служба.

7. Бабры-будаўнікі (52.572741, 23.813960)

Бабры́ (лац.: Castor (драўніна)) — род млекакормячых з атрада грызуноў. Адзіны сучасны прадстаўнік сямейства бабровых. Бабры сілкуюцца карой і маладымі галінкамі дрэў, якія для гэтага спецыяльна валяць, падгрызаючы падставу.

Даўжыня іх цела дасягае 130 см, маса да 32 кг. Могуць праплываць пад вадой да 750 м, знаходзячыся там 4-5 хвілін і даўжэй. Бабры засяляюць берагі павольных лясных рэчак, ручаёў і азёр. Будуюць з паваленых дрэў і хмызняку плаціны, выклікаючы ўздым узроўня вады перад імі, ствараюць каналы, па якіх сплаўляюць бярвенне да плаціны і плаваюць за новым матэрыялам. Бабры будуюць два тыпы жылля – норы і хаткі. У хатках бабры начуюць, захоўваюць запасы на зіму, хаваюцца ад драпежнікаў.