Падарожнічаючы па рэліктавым лесе, маршрут руху часцей за ўсё праходзіць па квартальнай сетцы або звілістым дарожкам. Аднак сустракаюцца даволі старыя і малавыкарыстоўваныя дарогі з інжынернымі рашэннямі. У большасці выпадкаў такія шляхі з’яўляюцца месцамі размяшчэння вузкакалейных дарог мінулага стагоддзі.

Перадгісторыя іх адукацыі пачынаецца з 17 жніўня 1915 года, калі ў рэгіёне Белавежскай пушчы была пабудавана сетка лесапільных заводаў, смаляных заводадаў.

Для забеспячэння інфраструктуры падвозу сыравіннай базы вясной 1916 г. пачалося будаўніцтва сеткі вузкакалейных чыгунак. Так была створана сетка ў 130 км асноўных шляхоў і мабільная (пераносная сетка) працягласцю каля 200 км.

За год па сетцы чыгункі пушчы вывозілася да 1 млн. м. куб. драўніны.

У пасляваенны час (прыкладна да сярэдзіны 1960-х гадоў) іх эксплуатацыя практычна спынілася. На беларускай частцы дарогі былі разабраны.